Σύντομος Βίος του Οσίου Ιωάννου του Ρώσσου

Όσιος ΙωάννηςΠατρίδα του η Ρωσσία Σαν πιθανότερη χρονολογία της γέννησης του είναι το έτος 1960. Και τούτο γιατί στους πολέμους που άρχισαν το 1711 και τελείωσαν το 1718 είναι στρατιώτης του Τσαρικού Στρατού του Μεγάλου Πέτρου της Ρωσσίας. Τα τουρκικά στρατεύματα ήσαν ακατάβλητα, βάδιζαν από νίκη σε νίκη, είχαν σπείρει τον τρόμο σε όλα τα έθνη. Στρατιώτης ο Όσιος Ιωάννης μάχεται για να υπερασπιστεί την πατρίδα του, τη Ρωσσία. Γαλουχημένος με τα νάματα της Ορθοδοξίας από τους Χριστιανούς γονείς του, τον συγκλονίζει η φρίκη του πολέμου, τα χιλιάδες παλληκάρια, γυναικόπαιδα, γέροι που κείτονται νεκροί στο πέρασμα της πολεμικής μανίας των εχθρών.

Αιχμάλωτος πολέμου Στις μάχες για την ανακατάληψη του Αζώφ με χιλιάδες άλλους συμπατριώτες του, αιχμαλωτίζεται και οδηγείται στην Κωνσταντινούπολη. Απ’ εκεί στο Προκόπιο, κοντά στην Καισάρεια της Καππαδοκίας της Μ. Ασίας, στην κατοχή ενός Αγά που διατηρούσε στρατόπεδο των Γενίτσαρων.

Όσιος ΙωάννηςΒασανίζεται να αρνηθεί τον Χριστό Καταδικασμένος ψυχολογικά στην περιφρόνηση και το μίσος των Τούρκων, είναι ο «κιαφίρ», ο άπιστος που του αξίζουν σκληρά βασανιστήρια. Τον χτυπούν με ξύλινα ραβδιά, τον κλωτσούν, τον φτύνουν, του καίνε τα μαλλιά και το δέρμα της κεφαλής του με πύρινο τάσι. Τον πετούν στις κοπριές και τον υποχρεώνουν να ζεί με τα ζώα.

Απαντά στα βασανιστήρια Υπομένει όλα τα βασανιστήρια με καρτερία και αξιοθαύμαστη γενναιότητα. Λάμπει ο αδαμάντινος χριστιανικός του χαρακτήρας. Σαν τον ήλιο λάμπει ο υπέροχος εσωτερικός του κόσμος, που ολόκληρος από τα παιδικά του χρόνια είναι δοσμένος στον Χριστό. Στους ξυλοδαρμούς, στις βρισιές και στις κλωτσιές των Τούρκων, απαντά με τα λόγια του Παύλου: «ποιος μπορεί να με χωρίσει από την αγάπη του Χριστού μου; Θλίψις ή στεναχωρία ή διωγμός ή γυμνότης ή αιχμαλωσία; Έχω πεποίθηση, πίστη και αγάπη στον Κύριο μου Ιησού Χριστό τον Μονογενή Υιό του Θεού μου και τίποτε απ’ όλα τα δεινά δεν θα με χωρίσει από την αγάπη του.»
Όσιος Ιωάννης«Σαν αιχμάλωτος υπακούω στις προσταγές σου, στις δουλικές εργασίες. Στην πίστη μου προς τον Σωτήρα Χριστό δεν σε έχω αφέντη, «πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις. Ενθυμούμαι το αγκάθινο στεφάνι, τους εμπτυσμούς, τους κολαφισμούς, τα ραπίσματα και αυτόν τον σταυρικό θάνατο και είμαι πρόθυμος να υποστώ και εγώ τα μεγαλύτερα και δεινότερα βάσανα και αυτόν τον θάνατο, τον Ιησού μου όμως δεν τον αρνούμαι.»

Δέχεται ο Όσιος Ιωάννης τους σκληρούς όρους της μαρτυρικής ζωής, τα βασανιστήρια, την διαμονή με τα ζώα στον σταύλο που του θύμιζε, όπως έλεγε, το σταύλο της Βηθλεέμ, τις ασκήσεις, νηστείες, αγρύπνιες, προσευχές σε τέτοιον βαθμό που δαμάσθηκε η θηριωδία των τούρκων και έκπληκτοι τον ονομάζουν «βελή», άγιο.
Σε συνεστίαση Τούρκων αξιωματούχων θαυματουργικά έστειλε με Άγγελο Κυρίου φαγητό σε χάλκινο πιάτο από το Προκόπιο της Μ. Ασίας στην Μέκκα της Αραβίας και ο Τούρκος Αγάς το έφαγε εκεί ζεστό. Επιστρέφοντας έδειξε το πιάτο με το οικόσημο στους αξιωματούχους τρείς μήνες μετά. Το θαύμα αυτό που έγινε από τον Όσιο κατά παραχώρηση του Κυρίου, σταμάτησε το μίσος και την αδιάλλακτη μανία των βασανιστών του. Η πνευματική και ηθική ακτινοβολία του εδάμασε την θηριωδία των Τούρκων.

Όσιος ΙωάννηςΤο τέλος 1730 Μαΐου 27. Ένα στήριγμα είχε σε όλους τους αγώνες του και μία παρηγορία στην τραχειά ζωή των βασανιστηρίων. Κατέφευγε σε προσευχές, γονυκλισίες, αγρυπνίες και κοινωνούσε κρυφά από τους Τούρκους τα Άχραντα Μυστήρια. Η Θεία Κοινωνία κάθε Σάββατο ήταν η μεγάλη του ξεκούραση και ανάπαυση. Τελευταία ημέρα, 27 Μαϊου του 1730, ειδοποίησε τον ιερέα και εκείνος του πήγε την Θεία Κοινωνία μέσα σε ένα μήλο που το είχε κουφώσει. Κοινώνησε εκεί στο σταύλο για τελευταία φορά. Η πρόσκαιρη αιχμαλωσία του, η δεινή κακοπάθεια πήραν τέλος. Ο θαυμαστός Όσιος Ιωάννης πέρασε στην αιώνια αγαλλίαση και μακαριότητα, μόλις πήρε τα Άχραντα Μυστήρια.

Ο ενταφιασμός Οι ιερείς και πρόκριτοι Χριστιανοί του Προκοπίου, με άδεια του Τούρκου, πήραν το σώμα. Με συγκίνηση και δάκρυα μέσα σε βαθειά κατάνυξη και ευλάβεια ο μέχρι χθές δούλος και σκλάβος κηδεύεται από Χριστιανούς, Τούρκους, Αρμένιους σαν αφέντης και δεσπότης. Σήκωσαν στον ώμο τους το πολύαθλο εκείνο σώμα, με θυμιατά και λαμπάδες, με ευλάβεια και προσοχή, το οδηγούν σε έναν τάφο στο Χριστιανικό Κοιμητήριο.

Όσιος ΙωάννηςΘείο όραμα Ο γέροντας ιερέας που κάθε Σάββατο άκουγε τον πόνο και τα βασανιστήρια του και του έδινε, τον κοινωνούσε τα Άχραντα Μυστήρια, είδε στον ύπνο του τον Όσιο Ιωάννη το Νοέμβριο του 1733. Του είπε ο Όσιος πως το σώμα του έχει μείνει με τη χάρη του Θεού μέσα στον τάφο ακέραιο, ολόκληρο, αδιάφθορο, όπως το έβαλαν στον τάφο πριν 3 ½ χρόνια. Να το βγάλουν και θα είναι μαζί τους, ως ευλογία Θεού, στους αιώνες. Μετά τους δισταγμούς του ιερέα, κατά θεία παραχώρηση, ένα ουράνιο φώς φωτίζει τον τάφο του Οσίου σαν πύρινος στύλος. Οι Χριστιανοί άνοιξαν τον τάφο και ώ του θαύματος! Το σώμα του Οσίου βρέθηκε ακέραιο, αδιάφθορο και μυρωμένο με αυτή τη θεία ευωδία που συνεχίζει να έχει μέχρι σήμερα. Με πνευματική ευφροσύνη και ευλάβεια σήκωσαν, πήραν στην αγκαλιά τους, αυτό το θείο δώρο, το ιερό λείψανο και το μετέφεραν στο Ναό που αγρυπνούσε ο Όσιος! Από την ημέρα εκείνη, 273 τώρα χρόνια, μπήκε στο ιερό σώμα και στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας του Χριστού.

Όσιος ΙωάννηςΟ Οσμάν Πασάς καίει το ιερό λείψανο Σε μία εσωτερική διαμάχη και σύρραξη μεταξύ Σουλτάνου και Ιμπραήμ της Αιγύπτου ο απεσταλμένος Πασάς του Σουλτάνου Οσμάν, καίει το ιερό λείψανο για να εκδικηθεί τους Χριστιανούς. Το ιερό σώμα οι Τούρκοι το είδαν να παίρνει κίνηση μέσα στη φωτιά. Έντρομοι εγκαταλείπουν το ανίερο έργο τους και φεύγουν. Την άλλη ημέρα, μετά την αποχώρηση των Τούρκων, οι Χριστιανοί ανασηκώνουν τις στάχτες και τα κάρβουνα και βρήκαν σκεπασμένο ολόκληρο το ιερό σώμα. Δεν είχε πάθει τίποτε, ευλύγιστο και μυρωμένο, του έμεινε μόνο το μαύρισμα από τους καπνούς και το πύρωμα.

Όσιος ΙωάννηςΤον τιμά όλη η Κεντρική Μικρά Ασία Όπως είδαμε ο Όσιος έζησε με εγκράτεια, αγνότητα, νηστείες, προσευχές, αρετές ξεχασμένες για μας, δόξασε τον Θεό ανάμεσα σε αλλοδόξους κσι αλλοπίστους και ο Θεός του απάντησε δοξάζοντας τον στον Ουρανό και στη γη. Μπροστά στη Λάρνακα που είναι το άγιο του σώμα, παράλυτοι περπατούν, τυφλοί βλέπουν, δαιμόνια φεύγουν, άλλες ανίατες αρρώστιες θεραπεύονται. Όχι μόνο Ορθόδοξοι, αλλά και Αρμένιοι, διαμαρτυρόμενοι και τούρκοι αιχμαλωτίζονται από τα θαύματά του. Στην απόγνωση και τη δυστυχία τους, καταφεύγουν στον Όσιο. Η γλώσσα του Οσίου σιωπά αλλά διαλαλούν τα θαύματά του. Κοιμάται το Ιερό Λείψανο, αλλά κηρύττουν την παρουσία του τα θαυμαστά γεγονότα. Γίνεται εκεί ένα μεγάλο προσκύνημα που δεσπόζει στην κεντρική Καππαδοκία.

Μεταφορά του Ιερού Λειψάνου Δύο χρόνια μετά την καταστροφή της Μ. Ασίας το 1922, στην επίσημη ανταλλαγή των πληθυσμών Ελλάδος – Τουρκίας, οι πρόσφυγες που έχασαν τα πάντα, πήραν το Ιερό Λείψανο, άλλα κειμήλια της Εκκλησίας και λιγοστά προσωπικά τους είδη και ξεκίνησαν για το δρόμο της ξενιτειάς. Από την Καισάρεια στην Μερσίνα. Από το λιμάνι της Μερσίνας με το πλοίο «Βασίλειος Δεστούνης» που ναυλώθηκε με έξοδα της οικογένειας Παπαδοπούλου, απόγονοι του οποίου μένουν στην Ελευσίνα, μεταφέρεται στην Χαλκίδα. Παραμένει εκεί έναν χρόνο και το 1925 έφθασε στο σημερινό Νέο Προκόπιο.

Όσιος ΙωάννηςΔημιουργία νέου Προσκυνήματος Το 1930 θεμελιώθηκε ο Ναός που φιλοξενεί σήμερα το Ιερό Λείψανο. Στεγάσθηκε το 1951. Σε ασημένια λάρνακα αναπαύεται το Ιερό Λείψανο του Αγίου και θαυματουργεί στους πιστούς που με ευλάβεια καταφθάνουν από όλο τον κόσμο για να ζητήσουν την βοήθειά του. Ο ναός εορτάζει δύο φορές τον χρόνο οπότε το Προκόπι πλημμυρίζει από το πλήθος των πιστών: Στις 27 Μαΐου τιμάται η μνήμη του Οσίου Ιωάννου και κάθε τελευταία Κυριακή του Σεπτεμβρίου εορτάζεται η επέτειος των εγκαινίων του Ιερού Προσκυνήματος. Όλο αυτό το διάστημα από Μάιο έως και τέλη Σεπτεμβρίου, πολλοί πιστοί που έχουν κάνει τάμα, φθάνουν στο προσκύνημα πεζοπορώντας από μακρυνές αποστάσεις, για να προσκυνήσουν το Ιερό Λείψανο και να πάρουν την ευλογία του. Στην πανέμορφη διαδρομή από Χαλκίδα προς Προκόπι θα συναντήσει κανείς αυτή την εποχή μέρα και νύχτα τους πιστούς πεζοπόρους.

Aπό το βιβλίο «Βίος και Νέα Θαύματα του Οσίου Ιωάννου Του Ρώσσου» του Πρωτοπρεσβυτέρου Ιωάννου Βερνέζου